به مهمانی دعوت شده بودم . یک مهمانی ویژه!

مهما نی متعلق به کسی بود که با تما م  وجود م

عاشقش بودم ، اما هیچوقت فرصتی پیش نیومده

بود که عشق و و علاقه خود مو براش بیان کنم .

یعنی مقصر خودم بودم ، هیچوقت عشقمو به زبان

نیاورده بودم !

ولی میدونم که اون تمام احسا س من و نسبت به خودش

مید ونه . یعنی همه چیز رو از تو چشمام می خوند و

یقین داشتم آنچه رو هم که در دلم می گذشت می دونست .

بهترین لباسم رو پوشیدم و دستی به سر و صورتم کشیدم .

وای ! چقدر لباس سفید بهم میومد .

با خودم می گفتم : یعنی چطور ازم استقبا ل میکنه ؟

آخه ، اون خیلی بهم محبت کرده بود ، اما من همیشه

بی توجه بودم ، محبت ها شو نادیده گرفته بودم و ....

یعنی من و می بخشید ؟

شاید ! آخه من و مهمون خونه ا ش کرده بود .

در خونه ا ش رو که زدم ، خیلی شر منده بودم !

خیلی .....

اما تا در و باز کرد ، بهم لبخند زد و آغوش باز کرد و من و

تو آغوشش گرفت و گفت : خوش ا ومدی .

وای ! که در آغوشش محبوبم چه قدر آرامش داشتم .

چه عطری ، چه حسی !

می خواستم داد بزنم که عاشقتم .

گفت  : هیچی نگو ! همه چی رو میدونم !

گفتم : تو خلوتم همیشه صدات می کردم .

گفت : خبر دارم .

صداش هنوز تو گوشمه که می گفت :

هر کسی که مرا بخواند دعایش را اجابت می کنم .

و چه دل نشین بود این صدا .

و چه آرام بخش بود این آغوش و .....

صدای گوش نواز قران ، عطر یاس و سفره ای گسترده

پیش رویم بود ، در ماهی پر برکت به نام رمضان .

آری :

امشب مهمان خدایم بودم !

خدایا : تو را دوست دارم که سر چشمه دوستی

تویی و به تو عشق می ورزم که منبع عشق تویی .

خدایا ......

سکوت